گاهی آقای رئیس جمهور با شکلک و شیرینکاریهاشون پست انواع تریبونهای داخلی و خارجی باعث انبساط خاطر خلق الله میشن. گاهی وزرا با فرمایشات حکیمانه و خلاصه در راس هر سازمانی و ساختاری هر کس به هر شکلی در خدمت خندودن ملت هستن.

ماجرای کردان تموم شد. ولی واقعا این همه سروصدا داشت؟ دورو برمونو نگاه نمیکنیم. اگه نگاه میکردیم به وضوح میبینیم که مملکت خیلی هم یکدست و یکنواخت و هماهنگه.

رئیس جمهور برازنده ی وزیرشه. وزیر برازنده ی وزارتخانه. وزارتخونه برازنده ی ترافیک. ترافیک برازنده ی دانشگاه. دانشگاه برازنده ی صداوسیما. صدا و سیما برازنده ی آسفالت خیابون و  قوای سه گانه و همین جوری تا آخر عین همن. 

اعتراض کردن به یک قسمت هم نه فایده داره نه به جایی میرسه.

آقای دکتر کردان فرمودن که برای استعفاء، حجت شرعی ندارن. از طرفی رئیس جمهور میگن به قدرت های جهانی که اینقدر قطع نامه صادر کنین تا قطعنامه دونتون پاره بشه. بقیه هم عین این کلمات قصار دارن، حالا ما به این چند تا گیردادیم.

منطق بین این دو جمله کاملا هماهنگی و مطابقت داره. در حقیق هر دو این حضرات دارن جامعه ی بشری و معترضین رو به ... ( روم به دیوار به قول اسدالله میرزا پایه های برج سانفرانسیسکو) حواله میدن.

حجت شرعی رو از کجا باید آورد و به کجای وزیر سابق باید فروکرد تا بر ایشون تموم بشه، ما که نفهمیدیم.

بیشک، نفهم بودن از منه ولی اگه شما تونستین حجت شرعی به میزان لازم رو برای آقای دکتر تهیه کنین، ما رو هم در جریان بزارین. حداقل میتونیم بیایم تماشا.

آقای رئیس جمهور هم که از قطعنامه دون صحبت میکنه؛ ظاهران قطعنامه دونشون خیلی فراخه و به این آسونی پاره نمیشه. واسه همین میشینه تو مسیر باد و برای قطعنامه دون ملت شهیدپرور نسخه میپیچه.

من که خودم هم طرفدار پروپا قرص حجت شرعی و قطعنامه هستم حتما به این دونفر توسل میکنم. ولی شما اگه یه نخود بیش از من عقل دارین، این کارو نکنین.